Nieuws

IV. Inleiding tot het omgekeerde osmose-systeem

Het omgekeerde osmose-systeem bestaat hoofdzakelijk uit een meertraps hogedrukpomp, omgekeerde osmose-membraanelementen, een membraanbehuizing (drukvat) en een ondersteuningsframe. De primaire functie ervan is het verwijderen van onzuiverheden uit water, zodat het gezuiverde water aan de gebruikseisen voldoet.

I. Apparatuurprincipe

Een waterzuiveringsinstallatie met omgekeerde osmose bestaat doorgaans uit drie onderdelen: een systeem voor de voorbehandeling van ruw water, een systeem voor de zuivering met omgekeerde osmose en een systeem voor de nabewerking met ultrazuivering.

De alkaliteit in afvalwater wordt voornamelijk bepaald door drie soorten: hydroxide (OH⁻), carbonaat (CO₃²⁻) en bicarbonaat (HCO₃⁻). Deze vormen een dynamisch gebalanceerd buffersysteem, waarbij de dominante soort verandert met de pH-waarde.
CO₂ + H₂O ⇌ H₂CO₃ ⇌ H⁺ + HCO₃⁻ ⇌ 2H⁺ + CO₃²⁻

In onze ideale wereld zou "absoluut zuiver" water, net als een vacuüm, een oneindige weerstand tegen elektrische stroom moeten bieden en zou de soortelijke weerstand oneindig moeten benaderen. Wanneer we dit echter meten met de meest geavanceerde instrumenten, blijkt dat zelfs met de modernste technologie de soortelijke weerstand van ultrazuiver water een extreem hoge, maar eindige waarde behoudt. De inherente eigenschappen van water en de beperkingen van onze technologie dicteren dat er een theoretische maximale soortelijke weerstand voor ultrazuiver water bestaat.

I. Type membraanmateriaal (celluloseacetaat of polyamide)

De gangbare omgekeerde osmosemembranen op de markt worden ingedeeld op basis van het materiaal: CAB-membranen (celluloseacetaat) of CPA-membranen (aromatisch polyamide). CAB-membranen worden vaak verkozen boven CPA-membranen voor moeilijk te behandelen oppervlaktewater of afvalwatersystemen.

De hardheid en alkaliteit van water, ogenschijnlijk verschillende indicatoren, worden beide doorgaans uitgedrukt in equivalente hoeveelheden calciumcarbonaat (CaCO₃).

1. Wat zijn hardheid en alkaliteit?

Hardheid: Verwijst voornamelijk naar de concentratie van calciumionen (Ca₃⁺) en magnesiumionen (Mg₃⁺) in water. Deze ionen zijn voornamelijk afkomstig van de oplossing van mineralen zoals kalksteen (voornamelijk bestaande uit CaCO₃) en gips in gesteentelagen. Een hoge hardheid kan leiden tot kalkaanslag (wateraanslag) en een verminderde werking van zeep.

Polyaluminiumchloride heeft een breed scala aan toepassingen en is compatibel met een breed scala aan watereigenschappen. Het vormt snel grote vlokken en heeft uitstekende bezinkingseigenschappen. Polyacrylamidemoleculen kunnen bruggen vormen en adsorberen aan zwevende deeltjes in de oplossing, wat resulteert in een sterk flocculatie-effect. Door beide te combineren, kan met de helft van de inspanning een dubbel zo goed resultaat worden bereikt. De juiste combinatie van polyaluminiumchloride en polyacrylamide is als volgt:

(III) Het overschrijden van de hardheidsnorm voor zacht water in de huidige wateronthardingsapparatuur wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door het volgende:

1. De verhouding tussen de TDS-waarde van het voedingswater en de hoogte van het harsbed of de harsuitwisselingscapaciteit is te hoog.

Vergeleken met de eerste watertest met nieuwe hars, zijn de eisen aan de TDS-waarde van het voedingswater voor de huidige wateronthardingsinstallaties strenger. Wanneer de harsbedhoogte 1,5 meter is, de totale hardheid 10 mmol/L bedraagt ​​en de TDS-waarde van het voedingswater ≥900 mg/L is, wordt het lastiger om een ​​waterhardheid van ≤0,03 mmol/L te garanderen.

(I) De onthardingsapparatuur levert gekwalificeerd water, maar het water in de onthardingstank overschrijdt de norm.

Als de waterhardheid in de onthardingstank de norm overschrijdt, maar de watermonstername op de onthardingsinstallatie een positief resultaat geeft, duidt dit erop dat de waterproductie van de onthardingsinstallatie instabiel is en dat er te veel water in de onthardingstank is gepompt.

Harsontharding houdt voornamelijk in dat ionenwisselingsharsen worden gebruikt om calcium- en magnesiumionen, de belangrijkste hardheidsionen in water, te vervangen door middel van ionenuitwisseling. Dit vermindert de hoeveelheid calcium- en magnesiumionen in het water, waardoor het water zachter wordt. Zacht water kan worden gebruikt voor productiewater met lagere kwaliteitseisen, zoals ketelvoedingswater, hotelwater, badwater, water voor centrale airconditioning, water voor schoonheidssalons en keukenwater. Een apparaat dat zacht water gebruikt, wordt een waterontharder genoemd. Kalkremmers zijn niet geschikt voor dergelijke systemen.